BELGIË HEEFT ONS NIETS MEER TE BIEDEN1

Jan Muylaert

 

Meer dan twintig jaar hebben Roger De Dier en Jacqueline Haelterman ons land verlaten maar Jacqueline denkt nog dikwijls aan haar geboortestad Ninove. Het paar leeft nu in Mexico. We komen niet meer terug. Het is te koud in België, zegt ze.

Bijna een kwarteeuw nadat ze ons land verliet, doet Jacqueline Haelterman (72) van zich spreken. Op haar weblog vertelt ze met veel vuur en een vleugje romantiek over haar leven als kind in Ninove. Haar meeslepende verhalen lezen als een boek. Veel tijdsgenoten zien door de ogen van Jacqueline de stad zoals ze decennia geleden was. Alsof de tijd heeft stil gestaan.

Het echtpaar De Dier-Haelterman woont anderhalf jaar in het Mexicaanse Merida, de hoofdstad van Yucatan. Het verblijf bevalt ons heel goed. Mexicanen zijn hartelijke mensen. Het verschil met de Latijnse cultuur is bijzonder groot, zegt Jacqueline aan de telefoon vanuit Merida.

Over ons land hebben ze gemengde gevoelens. ‘We huurden een huis op de hoek van de Burchtstraat en de Oudstrijdersplaats. We hadden er een textielzaak van begin 1956 tot eind 1961. De eigenares verkocht het huis aan de stad Ninove, die plannen had om de Centrumlaan aan te leggen. Het was het stadsbestuur dat ons de aangetekende brief zond dat we moesten verhuizen. Onze zaken gingen goed, en we zochten iets om te huren, of uiteindelijk een huis te kopen in het centrum of er toch niet te ver van. Maar op dat ogenblik was er heel weinig voorhanden. In normale omstandigheden zijn er wetten om te zorgen dat er schadevergoedingen zijn. De stad wou niets vergoeden. We zijn naar het gerecht gestapt. Het bedrag dat we uiteindelijk kregen was net genoeg om de spotlampen te betalen. Het werk van 6 jaar werd teniet gedaan, we moesten opnieuw beginnen. Maar uiteindelijk was het een mijlpaal, die ons leven gemaakt heeft tot wat het nu is, zegt Jacqueline.

Ook hun afscheid van België gebeurde in dramatische omstandigheden. We hadden een zaak in de Aalsterse Nieuwstraat. Carini was de naam, een van de eerste boetieks in de stad. We hebben de winkel gesloten in 1984. Daarna zouden we ons in een zonnig land vestigen. Voor een lange of een korte periode, waar ergens? Niets stond vast. We twijfelden. Tot er iets bijzonder ergs gebeurde in de familie. Onze zoon Nico verongelukte op de pas aangelegde expresweg tussen Aalst en Ninove. Amper 24 jaar was hij. Dit drama gaf een wending aan ons leven. Twintig jaar hadden we in Aalst een zaak gerund, maar mijn hart lag niet in de ajuinstad. Chris, onze andere zoon, had gekozen voor een bestaan in het buitenland. Hij werkte als kunstschilder en binnenhuisarchitect in Canada. De keuze was meteen gemaakt: we verhuisden naar Noord-Amerika.

Jacqueline en Roger woonden 10 jaar lang in Canada. Canada is een prachtig land. We leefden ook 2 jaar in Toronto, maar het was er ’s winters te koud. Daarna trokken we naar het warme Texas waar we 9 jaar woonden in Austin, waar Chris een hotel had. We staken een handje toe. Chris verblijft nu nog in Austin als kunstschilder.

Uiteindelijk zijn we in Merida beland. Niettegenstaande het tropische klimaat en aanzienlijke cultuurverschillen zijn hier en daar aspecten die dichter bij de Europese cultuur aanleunen dan we konden vermoeden. De keuken van Yucatan gelijkt hier en daar op de onze. Ik combineer de Vlaamse met de locale keuken. Soms staat er zelfs bloemkool op het menu.

Het koppel voelt zich thuis in Merida. Het is al 10 jaar geleden sinds ons laatste bezoek aan België. We verdragen de koude niet meer. Vooral mijn man wil niet meer terug. Hij is 80 en ziet op tegen de vermoeiende reis. Ik besef dat Vlaanderen intussen fel veranderd is. Niet altijd in de positieve zin. Daarom koester ik mijn herinneringen als kind in Ninove, zegt Jacqueline.


 

1  Roger De Dier is van Okegem afkomstig en is de broer van Etienne De Dier op het Dorp (red.). Met dank aan Jan Muylaert die de bijdrage eerder publiceerde in "het Nieuwsblad".