IN MEMORIAM URBAIN VAN DEN SPIEGEL

 

Op vrijdag 20 augustus 1999 werd de bekende Okegemnaar Urbain Van den Spiegel ten grave gedragen begeleid door familie en een talrijke groep vrienden. Hij was voorzitter van de Okegemse harmonie en befaamd wijnmaker. Urbain was een echt minzaam en sociaal-voelend mens die onder andere enorm begaan was met het wel en wee van "zijn harmonie". Hij vertegenwoordigde de harmonie naar buiten uit en was zo het gezicht dat steeds op de o zo talrijke activiteiten van andere Okegemse verenigingen aanwezig was. Hij was bijzonder gelukkig en fier met de prestaties van zijn muzikanten die hij op alle uitstappen vergezelde. Onder zijn voorzitterschap kapte de harmonie resoluut met het politieke verleden. Hij slaagde erin een vereniging uit te bouwen waarin elke Okegemnaar-muziekliefhebber zich kon thuis voelen. Wie het politieke strijd van de laatste 40 jaar een beetje kent weet dat dit niet eenvoudig kan zijn geweest. Rond de fanfare en later de harmonie bewerkte hij een verzoening van alle Okegemnaars. Onder andere vanaf dat ogenblik luisterde de harmonie alle Okegemse manifestaties muzikaal op tot grote vreugde van velen.

 

Op de begrafenis sprak Etienne Vernaillen, secretaris van de harmonie, een afscheidswoord uit dat we hier integraal weergeven.

 

Okegem, 20 augustus 1999

 

"Ons leven breekt af als een droom in de ochtend,

kortstondig is het als gras op het veld,

's morgens ontkiemt het en schiet het op,

's avonds is het verwelkt."

 

Beste vriend Urbain, Achtbare familieleden, Meevoelende vrienden en kennissen, Beste muzikanten,

 

Een kenmerk van het leven is het onvoorzienbare. In plaats van U, Urbain, binnen enkele dagen te huldigen als 10 jaar voorzitter en de daarbij horende 36 jaar ondervoorzitter van onze harmonie, zijn we hier bijeen om afscheid te nemen van een bestuurslid en vriend en om ons meevoelen te betuigen aan een bedroefd gezin bij het heengaan van een lieve man en een goede vader. Urbain is niet meer...

Omdat menselijke herinneringen onvolkomen en onvolledig zijn, is het verwoorden van je loopbaan bij ons en bij anderen, een onmogelijk en onbegonnen werk. Toch wil ik een poging wagen, schamel in omvang, maar onnoemelijk echt in bedoeling en opzet.

Ongeveer 46 jaar geleden kwam je de rangen van de toenmalige fanfare vervoegen. Als jonge ondervoorzitter kende je door en door onze harmonie; je was erbij toen onze eerste majoretten opstapten; ook samen met U beleefden we dat heuglijk moment toen we voor 't eerst gekostumeerd waren en met het toenmalige bestuur was je enorm fier toen we te Gent, uit handen van de heer gouverneur het erediploma kregen, dat ons toeliet de titel van koninklijke fanfare te dragen.

Van de vele uitstappen in de ons omliggende gemeenten heb je er omzeggens geen enkele gemist. Overal waren muziekminnende mensen die Urbain kenden, waardeerden en bewonderden; niet alleen als bestuurslid van de harmonie, maar ook als de meer dan gewone duivenliefhebber en zeker als kenner van "maak zelf je wijn" en niet in het minst als schoonzoon van die ouwe-getrouwe muzikant en ere-dorpssecretaris Georges Van Damme.

Beste Urbain, je hebt een leven geleefd dat goed was. Je was een diep christelijk vader, en tot voor enkele dagen voelden je kinderen, en vooral je kleinkinderen zich geborgen in de schaduw van "peter Urbain".

We weten het, je wou nog zoveel doen, je wou met muziek, je duiven en je wijn nog zoveel mensen helpen en gelukkig maken en nog veel tijd besteden aan uw gezin waar vooral uw kleinkinderen de volle aandacht genoten.

Gods wegen zijn niet te doorgronden. Het mocht echter niet zijn; stilaan begaven je krachten, ze waren aangevreten door dat onzichtbare iets dat men "ziekte" noemt. Als we vandaag als muzikant, als familie of vriend even achterom kijken en ons leven overzien, dan voelen we diepe dankbaarheid. Urbain, we danken U voor al het goede dat U voor ons gedaan hebt. We danken U voor de vele blije uren die we met U mochten beleven. We danken U voor al de keren dat we succes hebben gehad, we waren er zo gelukkig mee. We danken U voor al de vriendschap die we hebben ondervonden, het heeft ons zo verrijkt. We danken U voor al de wijze raad die we mochten ontvangen, we hebben er zoveel van geleerd.

Afscheid nemen is misschien de moeilijkste opdracht die een mens voortdurend te verwerken heeft zolang hij leeft. Afscheid nemen van geliefde mensen wil zeggen: aanvaarden wat pijn doet, er doorheen groeien zonder vanbinnen dood te gaan en een dankbare herinnering overhouden om verder mee te leven. Niets is zekerder dan dat we allen zullen sterven; niets is echter minder zeker dan het uur.

Urbain, jij hebt dit tijdelijke bestaan geruild tegen de eeuwige rust. Mocht je verdere leven gedragen worden op de hemelse tonen der eeuwigheid.

 

Het bestuur en de muzikanten